ประวัติการเกิดไดโนเสาร์

History dinosaurs

 จัดทำโดย

1.ด.ช.ดาเนียล อูมูดี      เลขที่ 3

2.ด.ช.นันทวุฒิ  เชาว์เชิด เลขที่5

3.ด.ช.อานัส เสะเลขที่11

4.ด.ช.อัณนัช ยูโซ๊ะ เลขที่13

ชั้นมัธยมศึกษาปี่ที่2/10

รายวิชาการสือสารและการนำเสนอ รหัส 120202 ภาคเรียนที 2  ปีการศึกษา 2558

ครูผู้สอน  นายกฤษฎา         ขวัญนาคม

โรงเรียนนราธิวาส

คำนำ

 ไดโนเสาร์ เป็นสัตว์ในยุคดึกดำบรรพ์ ซึ่งเป็นยุคที่มนุษย์เรามีชีวิตขึ้นเป็นครั้งแรก และเป็นสัตว์ชนิดหนึ่งที่หน้าเกรงขามและน่ากลัวชนิดหนึ่งที่มนุษย์ส่วนมากรู้จักเกี่ยวกับไดโนเสาร์ รายงานฉบับนี้ได้นำเสนอความรู้เกี่ยวกับไดโนเสาร์ เช่น ความหมายของไดโนเสาร์ ประเภทของไดโนเสาร์ จุดจบไดโนเสาร์ซากดึกดำบรรพ์

          ผู้จัดทำหวังว่ารายงานฉบับนี้จะก่อให้เกิดประโยชน์ต่อการเรียนการสอนตามแนวปฏิรูปการศึกษา หากมีข้อบกพร่องประการใด ผู้จัดทำขอน้อมรับคำแนะนำด้วยและคำชี้แนะเป็นอย่างยิ่ง

                                                                                                                        คณะผู้จัดทำ

                                                                                                      ด.ช.อัณนัซ  ยูโซะ  เลขที13  ม.2/10  

                                                                                                     

สารบัญ

เรื่อง                                                                                                     หน้า

บทนำ                                                                                                                  1             

ประวัติการค้นพบ                                                                                                2

 ลักษณะทางชีววิทยา-วิวัฒนาการ                                                                       3                 

ยุคของไดโนเสาร์                                                                                                8                             

การจำแนก                                                                                                          10         

ชนิดของไดโนเสาร์                                                                                            12

วัตถุประสงค์-ประโยชน์ทีคาดว่าจะได้รับ                                                          13

ประวัติการเกิดไดโนเสาร์

บทนำ

ไดโนเสาร์คือสัตว์มหัศจรรย์ พวกมันครองโลกยาวนานถึง ๑๖๐ ล้านปี แพร่กระจายไปทุกทวีปทั่วโลก กระทั่งสูญพันธุ์ไปหมดสิ้นอย่างเป็นปริศนาเมื่อราว ๖๕ ล้านปีที่แล้ว ทว่าถึงทุกวันนี้ผู้คนทั้งหลายยังคงสนใจหรือแม้กระทั่งหลงใหลไดโนเสาร์ อาจเป็นด้วยขนาดใหญ่มหึมาน่าตื่นตะลึง หรือรูปร่างราวสัตว์ประหลาดที่หลุดจากจินตนาการ เรารู้ว่าพวกมันเคยดำรงชีวิตอยู่บนพื้นพิภพจากหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ซึ่งก็คือฟอสซิลที่ถูกขุดพบมากขึ้นเรื่อย ๆ จากหลายแหล่งทั่วโลก จึงเป็นเรื่องทีผู้เขียนสนใจที่จะศึกษาถึง

เรือง ประวัติการเกิดไดโนเสาร์ เพือเป็นการศึกษาและค้นคว้าเกียวกับการเกิดของไดโนเสาร์

“ประเทศไทยก็มีไดโนเสาร์” คงจะมีสักคนเอ่ยประโยคที่น่าตื่นเต้นนี้ตั้งแต่ ๓๐ ปีที่แล้ว เพราะเมื่อ พ.ศ. ๒๕๑๙ มีการค้นพบฟอสซิลกระดูกไดโนเสาร์เป็นครั้งแรกในประเทศไทย นับจากนั้นมาฟอสซิลไดโนเสาร์ชิ้นแล้วชิ้นเล่าก็ถูกขุดพบจากทั่วภาคอีสาน กระทั่งนำมาสู่การสร้าง“พิพิธภัณฑ์สิรินธร” โดยกรมทรัพยากรธรณี ที่ภูกุ้มข้าว อ. สหัสขันธ์ จ. กาฬสินธุ์ เพื่อให้เป็นพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงความรู้ด้านโบราณชีววิทยา โดยเน้นเรื่องไดโนเสาร์เป็นหัวข้อหลัก ในการนี้ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ฯ สยามบรมราชกุมารี พระราชทานพระราชานุญาตให้ใช้ชื่อว่า“พิพิธภัณฑ์สิรินธร” เมื่อวันที่ ๑๒ ตุลาคม ๒๕๔๙ ขณะนี้พิพิธภัณฑ์เปิดให้คนทั่วไปเข้าชมแล้ว ส่วนพิธีเปิดอย่างเป็นทางการกำหนดมีขึ้นช่วงปลายปี ๒๕๕๐

ประวัติการค้นพบ

มนุษย์ค้นพบซากดึกดำบรรพ์ไดโนเสาร์มาเป็นเวลานับพันปีแล้ว แต่ยังไม่มีผู้ใดเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าเศษซากเหล่านี้เป็นของสัตว์ชนิดใด และพากันคาดเดาไปต่าง ๆ นานา ชาวจีนมีความคิดว่านี่คือกระดูกของมังกร ขณะที่ชาวยุโรปเชื่อว่านี่เป็นสิ่งหลงเหลือของสัตว์ที่สูญพันธุ์ไปเมื่อครั้งเกิดน้ำท่วมโลกครั้งใหญ่ จนกระทั่งเมื่อมีการค้นพบซากดึกดำบรรพ์ในปี ค.ศ. 1822 โดย กิเดียน แมนเทล นักธรณีวิทยาชาวอังกฤษ ไดโนเสาร์ชนิดแรกของโลกจึงได้ถูกตั้งชื่อขึ้นว่า อิกัวโนดอน เนื่องจากซากดึกดำบรรพ์นี้มีลักษณะละม้ายคล้ายคลึงกับโครงกระดูกของตัวอิกัวนาในปัจจุบัน

สองปีต่อมา วิลเลียม บักแลนด์ (William Buckland) ศาสตราจารย์ด้านธรณีวิทยา ประจำมหาวิทยาลัยอ๊อกซฟอร์ด ก็ได้เป็นคนแรกที่ตีพิมพ์ข้อเขียนอธิบายเกี่ยวกับไดโนเสาร์ในวารสารทางวิทยาศาสตร์ โดยเป็นไดโนเสาร์ชนิด เมกะโลซอรัส บักแลนดี (Megalosaurus bucklandii) และการศึกษาซากดึกดำบรรรพ์ของสัตว์พวกกิ้งก่า ขนาดใหญ่นี้ก็ได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จากนักวิทยาศาสตร์ทั้งในยุโรปและอเมริกา

จากนั้นในปี ค.ศ. 1842 เซอร์ ริชาร์ด โอเวน เห็นว่าซากดึกดำบรรพ์ขนาดใหญ่ที่ถูกค้นพบมีลักษณะหลายอย่างร่วมกัน จึงได้บัญญัติคำว่า ไดโนเสาร์^[1] เพื่อจัดให้สัตว์เหล่านี้อยู่ในกลุ่มอนุกรมวิธานเดียวกัน นอกจากนี้ เซอร์ริชาร์ด โอเวน ยังได้จัดตั้งพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ขึ้น ที่เซาท์เคนซิงตัน กรุงลอนดอน เพื่อแสดงซากดึกดำบรรพ์ไดโนเสาร์ รวมทั้งหลักฐานทางธรณีวิทยาและชีววิทยาอื่น ๆ ที่ถูกค้นพบ โดยได้รับการสนับสนุนจากเจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งแซกซ์-โคเบิร์ก-โกทา (Prince Albert of Saxe-Coburg-Gotha) พระสวามีของสมเด็จพระบรมราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร

จากนั้นมา ก็ได้มีการค้นหาซากดึกดำบรรพ์ไดโนเสาร์ในทุกทวีปทั่วโลก (รวมทั้งทวีปแอนตาร์กติกา) ทุกวันนี้มีคณะสำรวจซากดึกดำบรรพ์ไดโนเสาร์อยู่มากมาย ทำให้มีการค้นพบไดโนเสาร์ชนิดใหม่เพิ่มขึ้นอีกเป็นจำนวนมาก ประมาณว่ามีการค้นพบไดโนเสาร์ชนิดใหม่เพิ่มขี้นหนึ่งชนิดในทุกสัปดาห์ โดยทำเลทองในตอนนี้อยู่ที่ทางตอนใต้ของทวีปอเมริกาใต้ โดยเฉพาะประเทศอาร์เจนตินา และประเทศจีน

ลักษณะทางชีววิทยา

ไดโนเสาร์เป็นสัตว์เลื้อยคลานขนาดยักษ์ซึ่งพวกมันมีผิวหนังที่ปกคลุมเป็นเกล็ดเช่นเดียวกับ งู จระเข้ หรือ เต่า กระเพาะอาหารของไดโนเสาร์กินพืช มักมีขนาดใหญ่แต่อย่างไรก็ตามเนื่องจากเซลลูโลสของพืชทำให้บางครั้งมันจึงต้องกลืนก้อนหินไปช่วยย่อย ส่วนไดโนเสาร์กินเนื้อจะย่อยอาหาร ได้เร็วกว่า แต่กระนั้น ข้อมุลของไดโนเสาร์ยังไม่ทราบแน่ชัดนัก เนื่องจากไดโนเสาร์สูญพันธ์ไปหมดเหลือเพียงซากดึกดำบรรพ์ ดังนั้น นักบรรพชีวินวิทยาจึงต้องใช้ซากฟอสซิลนี้ในการสันนิษฐานของ ข้อมูลต่างๆ พฤติกรรม การล่าเหยื่อ และการดำรงชีวิตของไดโนเสาร์ขึ้นมาซึ่งอาจจะไม่ตรงกับความเป็นจริงเท่าไรนัก

วิวัฒนาการ

บรรพบุรุษของไดโนเสาร์คือ อาร์โคซอร์ (archosaur) ซึ่งไดโนเสาร์เริ่มแยกตัวออกมาจากอาร์โคซอร์ในยุค ไทรแอสซิก ไดโนเสาร์ชนิดแรกถือกำเนิดขึ้นราวๆ 230 ล้านปีที่แล้ว หรือ 20 ล้านปี หลังจากเกิดการสูญพันธุ์เพอร์เมียน-ไทรแอสซิก (Permian-Triassic extinction event|Permian-Triassic extinction) ซึ่งคร่าชีวิตของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดบนโลกสมัยนั้นไปกว่า 90 เปอร์เซ็นต์

สายพันธุ์ไดโนเสาร์แพร่กระจายอย่างรวดเร็วหลังยุคไทรแอสซิก กล่าวได้ว่าในยุคทองของไดโนเสาร์ (ยุคจูแรสซิก และยุคครีเทเชียส) ทุกสิ่งมีชีวิตบนพื้นพิภพที่มีขนาดใหญ่กว่าหนึ่งเมตรคือไดโนเสาร์

จนกระทั่งเมื่อ 65 ล้านปีที่แล้ว การการสูญพันธุ์ครีเทเชียส-เทอร์เทียรี (Cretaceous-Tertiary extinction) ก็ได้กวาดล้างไดโนเสาร์จนสูญพันธุ์ เหลือเพียงไดโนเสาร์บางสายพันธุ์ที่เป็นบรรพบุรุษของนกในปัจจุบัน ยุคต่างๆของไดโนเสาร์

มหายุค เมโสโซอิค (Mesaozoic Era) 65-225 ล้านปี ในยุคนี้มี 3 ยุค คือ ยุค ไตรแอสสิก ยุคจูราสสิก ยุคครีเตเซียส และยุคซีโนโซอิกในยุคไตรแอสสิกนี้ สภาพอากาศในขณะนั้นจะมี สภาพร้อนและแล้งมากขึ้นกว่าในอดีต ทำให้ต้นไม้ใหญ่น้อยในเขตร้อนสามารถเจริญเติบโตได้ ดีมาก จนกระทั่ง "ไดโนเสาร์ ตัวแรก"ได้ถือกำเนิดขึ้นมาบนโลกนี้ ไดโนเสาร์กลุ่มแรกที่ได้กำเนิด ขึ้นมาจะมีขนาดเล็กเดิน 2 เท้า และมีลักษณะพิเศษ คือ เท้ามีลักษณะคล้ายกับเท้าของนก ต่อมา ในยุคจูราสสิกนี้ จัดว่าเป็นยุคที่เฟื่องฟูเป็นอย่างมาก บรรดาพืชพรรณธัญญาหารที่อุดมสมบูรณ์ ทำให้ไดโนเสาร์จำนวนมากขยายพันธุ์ไปอย่างรวดเร็ว ทำให้มีร่างกายใหญ่โต ซึ่งส่วนใหญ่จะกินพืช เป็นอาหาร และยุคนี้ยังได้ ถือกำเนิด นก ขึ้นมาเป็นครั้งแรกอีกด้วย ต่อมาในยุคครีเตเชียสนี้ จัดว่า เป็นยุคที่ไดโนเสาร์นั้นรุ่งเรื่องที่สุด เพราะยุคนี้ไดโนเสาร์ ได้มีการพัฒนาพันธุ์ออกมาอย่างมากมา

ยุคของไดโนเสาร์

ยุคไทรแอสสิก

การครอบ ครองโลกของไดโนเสาร์ในยุคนี้โลกถูกปกคลุมด้วยป่าไม้จำนวนมาก พืชตระกูลที่ใช้สปอร์ในการขยายพันธ์ประสบความสำเร็จและมีวิวัฒนาการถึงขั้นสูงสุด ในป่ายุคไตรแอสสิกช่วงแรกนั้นมีสัตว์ใหญ่ไม่มากนักสัตว์ปีกที่ใหญ่ที่สุดคือแมลงปอยักษ์ที่ปีกกว้างถึง2ฟุตและได้ชื่อว่าเป็นนักล่าเวหาเพียงชนิดเดียวของยุคนี้ เนื่องจากในช่วงปลายของยุคเปอร์เมียนเกิดการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ของสิ่งมีชีวิตทำให้พวกสัตว์เลื้อยคลานกึ่งเลี้ยงลูกด้วยนมจำนวนมาก สูญพันธุ์ไปพวกที่เหลือได้สืบทอดเผ่าพันธุ์มาจนถึงต้นยุคไตรแอสสิกในกลุ่มสัตว์เหล่านี้เจ้าซินนอกนาตัสเป็นสัตว์นักล่าที่น่าเกรงขามที่สุด ในหมู่พวกมันและในช่วงนี้เองไดโนเสาร์ก็ถือกำเนิดขึ้นโดยพวกมันวิวัฒนาการมาจากสัตว์เลื้อยคลานที่เดินด้วยขาหลังอย่างเจ้าธีโคดอนซึ่งถือกันว่าเป็นบรรพบุรุษของไดโนเสาร์ การสูญพันธ์ครั้งใหญ่ในยุคเปอร์เมียนทำให้พวกมันสามารถขยายเผ่าพันธุ์ได้อย่างมากมายในช่วงต้นยุคไตรแอสสิกและกลายมาเป็นคู่แข่งของพวกสัตว์เลื้อยคลานกึ่งเลี้ยงลูกด้วยนมที่เหลือ ไดโนเสาร์ในยุคแรกเป็นพวกเดินสองขา เช่น พลาทีโอซอร์ ไดโนเสาร์กินพืชคอยาวที่เป็นบรรพบุรุษของพวก ซอโรพอด หรือเจ้าซีโลไฟซิส บรรพบุรุษของพวกกินเนื้อ นักล่าสองขาความสูง 1 เมตร การที่มันสามารถเคลื่อนไหวได้ด้วยสองขาหลังทำให้พวกมันมีความคล่องตัวในการล่าสูงกว่า ซินนอกนาตัส หรืออีรีโทรซูคัสที่ยาวถึง 15 ฟุตซึ่งมีกรามขนาด ใหญ่และแข็งแรงนักล่าเหล่านี้ได้เปรียบซินนอกนาตัสและสัตว์เลื้อยคลานกึ่งเลี้ยงลูกด้วยนมอื่นๆทำให้พวกนี้ต้องวิวัฒนาการให้มีขนาดเล็กลงเพื่อที่จะหลบหนีพวกไดโนเสาร์ และหลีกทางให้เผ่าพันธุ์ไดโนเสาร์ก้าวมาครองโลกนี้แทนในที่สุด

ยุคจูราสสิก

ไดโนเสาร์ครอบครองโลกได้สำเร็จในตอนปลายยุคไตรแอสสิก จนเมื่อเข้าถึงยุคจูราสสิกพวกมันก็ขยายเผ่าพันธุ์ไปทั่วโลกในยุคนี้ผืนแผ่นดินถูกปกคลุมด้วยพืชขนาดยักษ์จำพวกสนและเฟิร์นอย่างไรก็ตามได้เริ่มมีพืชดอกปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรกในช่วงกลางของยุคนี้นับว่าเป็นจุดเริ่มของการขยายพันธุ์รูปแบบใ หม่ของพวกพืชในยุคจูราสสิกนับได้ว่าเป็นยุคที่พวกไดโนเสาร์คอยาวตระกูลซอโรพอด(Sauropod)ขยายเผ่าพันธุ์อย่างกว้างขวางพวกมันเป็นไดโนเสาร์ ขนาดยักษ์สายพันธุ์ที่รู้จักกันดีก็คือ แบรกคิโอซอรัส (Brachiosaurus) ดิปโพลโดคัส(Diplodocus) และอะแพทโตซอรัส (Apatosaurus)หรืออีกชื่อคือบรอนโตซอรัสนอกจากนี้ยังมีชนิดอื่นๆอีกมากมายสัตว์ยักษ์เหล่านี้ครั้งหนึ่งถูกมองว่า เป็นสัตว์ที่โง่และไม่อาจป้องกันตัวจากสัตว์นักล่าได้ทว่าในปัจจุบันนักโบราณคดีชีววิทยา (paleontology)เชื่อว่าพวกมันใช้หางที่หนาหนักศัตรูที่มาจู่โจมซึ่งนับว่าเป็นการตอบโต้ที่น่ายำเกรงไม่น้อยและเพราะหางที่ยาว และมีน้ำหนักมากนี่เองที่ทำให้พวกมันต้อง มีคอยาวเพื่อสร้างสมดุล ของสรีระของมัน

ยุคครีเตเซียส

ยุคครีเตเชียสเป็นยุคที่ต่อจากยุคจูแรสสิกสัตว์เลื้อยคลานเจริญมากในยุคนี้ ที่ประเทศอเมริกาก็มีการค้นพบสัตว์ทะเลที่เคยอาศัยอยุ่ในช่วงเดียวกันกับไดโนเสาร์ได้แก่ พวกพลีสิโอซอร์เช่น อีลาสโมซอรัส พวกกิ้งก่าทะเลโมซาซอร์อย่างไฮโนซอรัส และอาเครอนเป็นพวกเต่าอาศัยอยู่ในทะเล บนท้องฟ้าก็มีเคอาร์โคโทรุสซึ่งมีขนาดปีกยาวถึง 15 เมตร บินอยู่มากมายยุคนี้เป็นยุคที่ไดโนเสาร์มีการพัฒนาตัวเองอย่างมาก พวกซอริสเชียนที่กินเนื้อมีตัวขนาดใหญ่ได้แก่ อัลเบอร์โตซอรัส ไทรันโนซอรัสปรากฏในยุคนี้มีลักษณะดังนี้ไทรันโนซอรัสนั้นมีเล็บที่ขาหลังใหญ่โตและมีฟันแหลมยาวประมาณ 13 เซนติเมตร เพื่อใช้จับเหยื่อพวกซอริสเชียนที่กินทั้งพืชและสัตว์เป็นอาหารก็ได้แก่ ออนิโตมิมัสพวกออร์นิธิสเชียนมักจะเป็นพวกกินพืชพวกที่ถูกค้นพบครั้งแรกก็ได้แก่ อิกัวโนดอน แล้วก็พบ ฮิพุชิโรโฟดอน และ ฮาโดโรซอรัส พวกออร์นิธิสเชียน ได้แก่ ไทรเซอราทอปส์ แองคิโลซอรัส พบเจริญอยู่มากมาย แต่ว่าก่อนจะหมดยุคครีเตเชียส นั้นอากาศก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไดโนเสาร์บางพวกเริ่มตายลงและสูญพันธุ์หลังจากไดโนเสาร์สูญพันธุ์ไปแล้วสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมก็มีบทบาทขึ้นมาบนโลก

การจัดจำแนก

ไดโนเสาร์ถูกแบ่งออกเป็นสองอันดับใหญ่ ๆ ตามลักษณะโครงสร้างของกระดูกเชิงกราน คือ Saurischia (เรียกไดโนเสาร์ในอันดับนี้ว่า ซอริสเชียน) ซึ่งมีลักษณะกระดูกเชิงกรานแบบสัตว์เลื้อยคลาน มีทั้งพวกกินพืชและกินสัตว์ และ :en:Ornithischia|Ornithischia (เรียกไดโนเสาร์ในอันดับนี้ว่า ออร์นิทิสเชียน) มีกระดูกเชิงกรานแบบนกและเป็นพวกกินพืชทั้งหมด^[2]

ไดโนเสาร์สะโพกสัตว์เลื้อยคลาน หรือ ซอริสเชียน (จากภาษากรีก แปลว่าสะโพกสัตว์พวกกิ้งก่า) เป็นไดโนเสาร์ที่คงโครงสร้างของกระดูกเชิงกรานตามบรรพบุรุษ ซอริสเชียนรวมไปถึงไดโนเสาร์เทอโรพอด (theropod) (ไดโนเสาร์กินเนื้อเดินสองขา) และซอโรพอด (sauropod) (ไดโนเสาร์กินพืชคอยาว)

ไดโนเสาร์สะโพกนก หรือ ออร์นิทิสเชียน (จากภาษากรีก แปลว่าสะโพกนก) เป็นไดโนเสาร์อีกอันดับหนึ่ง ส่วนใหญ่เดินสี่ขา และกินพืช

ไดโนเสาร์ในวัฒนธรรมสมัยนิยม

แม้ว่ายุคสมัยของไดโนเสาร์สิ้นสุดลงเป็นเวลาหลายสิบล้านปีแล้ว แต่ปัจจุบันไดโนเสาร์ยังคงปรากฏอยู่ในวัฒนธรรมสมัยนิยมและวิถีชีวิตประจำวันของมนุษย์ นิยายหลายเล่มมีการกล่าวถึงไดโนเสาร์ เช่น เพชรพระอุมา ของ พนมเทียน, เดอะลอสต์เวิลด์ (:en:The Lost World (Arthur Conan Doyle)|The Lost World) ของ เซอร์ อาเทอร์ โคแนน ดอยล์, และ "จูราสสิค พาร์ค" (ซึ่งถ้าสะกดตามหลักการถ่ายคำต้องสะกดเป็น จูแรสซิกพาร์ก) ของ ไมเคิล ไครช์ตัน (Michael Crichton) ไม่เพียงแต่ในหนังสือนิยายเท่านั้น การ์ตูนสำหรับเด็กก็มีการกล่าวถึงไดโนเสาร์ด้วยเช่นกัน เช่นในเรื่อง มนุษย์หินฟลินท์สโตน (The Flintstones) โดราเอมอน ตำรวจกาลเวลาและก๊องส์

นอกจากนี้ ไดโนเสาร์ยังได้ปรากฏตัวอยู่ในภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่น คิงคอง (ปี ค.ศ. 1933) และ จูราสสิค พาร์ค (ปี ค.ศ. 1993) ซึ่งภาพยนตร์เรื่องหลังนี้ดัดแปลงมาจากนิยายของ ไมเคิล ไครช์ตัน และประสบความสำเร็จอย่างสูง เป็นการปลุกกระแสไดโนเสาร์ให้คนทั่วไปหันมาสนใจกันมากขึ้น ในปีค.ศ. 2000 Walt Disney ได้นำไดโนเสาร์มาสร้างเป็น ภาพยนตร์แอนิเมชัน ชื่อเรื่องว่า Dinosaur

โครงกระดูกไดโนสาร์ทีเร็กซู ขณะจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ที่ชิคาโก

โครงกระดูกไดโนสาร์ทีเร็กซู ขณะจัดแสดงที่องค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติที่คลอง 5 ปทุมธานี

ในปี 2549 มีภาพยนตร์เรื่องเกี่ยวกับพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ (Natural History Museum) ชื่อ Night at the Museum ของ ชอน เลวี่ (Shawn Levy) มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับสิ่งต่างๆในพิพิธภัณฑ์ที่ต้องคำสาบให้กลับมีชีวิตขึ้นมาในตอนกลางคืน มีตัวเอกตัวหนึ่งเป็นไดโนเสาร์ชื่อซู (Sue) ซึ่งเป็นโครงกระดูกไดโนเสาร์ทีเร็กที่มีความสมบูรณ์ที่สุด มีขนาดลำตัวยาวกว่า 12.8 เมตร และความสูงถึงสะโพก 4 เมตร ^[3] ปัจจุบันจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ Field Museum ที่ชิคาโก

ระหว่าง 23 กรกฎาคม - 30 กันยายน พ.ศ. 2550 ทางองค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ (อพวช) ได้นำโครงกระดูกของซู มาจัดแสดงร่วมกับไดโนเสาร์ที่พบในประเทศไทย ที่พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ คลอง 5 ปทุมธานี

ในประเทศไทย ไดโนเสาร์ได้รับเลือกให้เป็นสัตว์ประจำจังหวัดของจังหวัดขอนแก่น ส่วนในภาษาไทยนั้น ไดโนเสาร์มีความหมายนัยประวัติสำหรับใช้เรียกคนหัวโบราณ ล้าสมัย และน่าจะสูญพันธุ์ไปตั้งนานแล้ว บ้างก็ใช้ว่า ไดโนเสาร์เต่าล้านปี

ชนิดของไดโนเสาร

แองคิโลซอรัส (Ankylosaurus)
               เริ่มต้นตัวแรกด้วยไดโนเสาร์กินพืชซึ่งมีถิ่นกำเนิดทางตะวันตกของทวีปอเมริกาเหนือ นักบรรพชีวินวิทยาให้ฉายาพวกมันว่า รถถังที่มีชีวิต มีที่มาจากเกราะป้องกันซึ่งเต็มไปด้วยหนามอันแหลมคม ร่างกายของมันมีความยาวตั้งแต่หัวจรดหาง 30 ฟุต มีน้ำหนักรวม 60 ตัน และมีชีวิตอยู่เมื่อ 66-68 ล้านปีก่อน
อะแพโทซอรัส (Apatosaurus)
                 ความน่าสนใจของ อะแพโทซอรัส จัดเป็นหนึ่งในสัตว์บกขนาดใหญ่ที่สุดที่เคยอาศัยบนโลกใบนี้ เราขอรับรองว่าคุณจะต้องทึ่งเมื่อทราบว่า ความยาวของมันมีขนาดเท่ารถโรงเรียน 2 คัน และมีน้ำหนักช่วงโตเต็มวัยเท่ากับช้างแอฟริกัน 4 ตัวเลยทีเดียว ส่วนถิ่นกำเนิดของมันอยู่ทางตะวันตกของทวีปอเมริกาเหนือราว 150 ล้านปีก่อน
บารีโอนิกซ์ (Baryonyx)

                  ไดโนเสาร์เจ้าของน้ำหนัก 2 ตัน และความยาวกว่า 30 ฟุต มักอาศัยอยู่ตามสันดอนแม่น้ำในทวีปยุโรป บารีโอนิกซ์ จัดเป็นไดโนเสาร์กินปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดสายพันธุ์หนึ่ง แถมกรงเล็บอันแหลมคมก็ทำให้มันเป็นนักล่าที่เก่งกาจไม่แพ้ใครอีกด้วย
ไดมอร์โฟดอน (Dimorphodon)
           ชื่อของไดโนเสาร์บินได้ ไดมอร์โฟดอน มีความหมายว่าฟัน 2 แบบ จุดเด่นของมันจึงเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้นอกจากการบดเคี้ยวอย่างมีประสิทธิภาพ กรามขาใหญ่ ฟันอันแหลมคม และดวงตาขนาดยักษ์ คืออาวุธชั้นยอดสำหรับการล่าปลาหรือเหยื่อประเภทอื่นมาเป็นอาหาร
 เอ็ดมอนโตซอรัส (Edmontosaurus)
           ลักษณะทั่วไปของเจ้า เอ็ดมอนโตซอรัส คือไดโนเสาร์ปากเป็ดเจ้าของความยาว 35 ฟุต และน้ำหนัก 4 ตัน ซึ่งถึงแม้จะเป็นไดโนเสาร์ตัวใหญ่แต่ของโปรดของมันคือผักและผลไม้ ส่วนถิ่นกำเนิดของมันอยู่ในทวีปอเมริกาเหนือ
แกลลิไมมัส (Gallimimus)
           หากสังเกตดี ๆ จะพบว่าเจ้าไดโนเสาร์ แกลลิไมมัส มีหน้าตาคล้ายนกกระจอกเทศแบบที่เรารู้จักในปัจจุบัน ความสามารถพิเศษของมันคือการวิ่งด้วยความเร็วถึง 30 ไมล์/ชั่วโมง นอกจากนี้ลักษณะนิสัยของมันคือชอบอยู่รวมกันเป็นฝูงและชอบกินพืชเป็นอาหาร

อินโดไมนัส เร็กซ์ (Indominous Rex)
           DNA จากไดโนเสาร์สายพันธุ์แกร่งอย่าง กิก้าโนโตซอรัส (Giganotosaurus), รูกอปส์ (Rugops), มาจุงกาซอรัส (Majungasaurus) และคาร์โนทอรัส (Carnotaurus) ถูกหลอมรวมกลายเป็น อินโดไมนัส เร็กซ์ หรือ ไอเร็กซ์ ไดโนเสาร์พันธุวิศวกรรมที่ถูกสร้างสรรค์สำหรับสวนสนุก Jurassic World โดยเฉพาะบริษัทเจ้าของสวนสนุกอย่าง The Masrani Global Corporation ตั้งใจสร้างไดโนเสาร์สายพันธุ์นี้ให้กลายเป็นแม่เหล็กชิ้นใหม่ที่จะดึงดูดนักท่องเที่ยวจากทุกสารทิศ แต่พวกเขาไม่รู้ตัวเลยว่านี่คือจุดเริ่มต้นของฝันร้ายที่ไม่มีใครอยากเจอ
เมเทรียแคนโทซอรัส (Metriacanthosaurus)
           ชื่อเสียงของ เมเทรียแคนโทซอรัส เป็นที่รู้จักในฐานะไดโนเสาร์เท้าแบนและมีกระดูกสันหลังยาวตรง ขนาดของมันมีความยาวตั้งแต่หัวจรดเท้า 26 ฟุต ที่มาพร้อมกับน้ำหนัก 1 ตัน แต่น่าเสียดายที่มันต้องกลายเป็นอาหารของไดโนเสาร์สายพันธุ์อื่นอยู่ร่ำไป
 ไมโครเซราตุส (Microceratus)
           ว่ากันตามจริง ไมโครเซราตุส อาจเป็นไดโนเสาร์ที่มีขนาดเล็กที่สุดในเรื่อง Jurassic World โดยร่างกายตั้งแต่หัวจรดหางมีความยาวเพียง 2.5 ฟุต และมีน้ำหนักเพียง 14 ปอนด์ อย่างไรก็ตามลักษณะเด่นของพวกมันคือจะงอยปากขนาดสั้นที่เพียงพอสำหรับการกัดกินกิ่งไม้และใบไม้เพื่อประทังชีวิต
แพคิเซอฟาโลซอรัส (Pachycephalosaurus)
           จุดเด่นที่ทำให้หลายคนรู้จัก แพคิเซอฟาโลซอรัส คือความแข็งแกร่งของกะโหลกที่มีความหนาสูงสุดถึง 10 นิ้ว นอกจากนี้รูปลักษณ์ภายนอกของมันยังมีตุ่มเล็ก ๆ ปกคลุมบริเวณจมูกและศีรษะ โดยอาหารโปรดของมันคือเมล็ดพืชและผลไม้ชนิดต่าง ๆ
พาราซอโรโลฟัส (Parasaurolophus)
           เห็นหงอนใหญ่โผล่มาขนาดนี้ก็รู้ได้ทันทีเลยว่านี่คือเจ้า พาราซอโรโลฟัส ไดโนเสาร์เจ้าของความยาว 40 ฟุต และหนักกว่า 2 ตัน โดยคุณสมบัติของหงอนรูปร่างคล้ายหนอนมีไว้สร้างความน่าเกรงขามระหว่างล่าเหยื่อ ซึ่งคุณสามารถพวกเห็นพวกมันได้ในสวนสนุก Jurassic World บริเวณหุบเขาแกลลิไมมัส
เทอราโนดอน (Pteranodon)
        เทอราโนดอน จัดเป็นสัตว์เลื้อยคลานบินได้ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดใน Jurassic World อันมีที่มาจากความกว้างระหว่างปีกทั้งสองข้าง 20 ฟุต และน้ำหนักตัวอีก 70 ปอนด์ อย่างไรก็ตาม เทอราโนดอน ถูกจัดอยู่ในหมวดไดโนเสาร์กินพืชและมีอารมณ์เกรี้ยวกราดอย่าบอกใคร

สเตโกซอรัส (Stegosaurus)

หากพูดถึงไดโนเสาร์ที่มีรูปลักษณ์สวยงามที่สุด สเตโกซอรัส น่าจะติดหนึ่งในรายชื่อเหล่านั้นอย่างแน่นอน สัตว์กินพืชขนาดยักษ์ตัวนี้มีแผงเกล็ดจำนวน 17 แผ่นเรียงตั้งแต่ลำคอไปจนถึงบั้นท้าย ส่วนบริเวณหางมีหนามแหลมไว้ต่อสู้กับเผ่าพันธุ์อื่นที่ดุร้าย เมื่อใดก็ตามที่ถูกคุกคาม สเตโกซอรัส จะกลับหลังหันแล้วใช้หางที่มีหนามแหลมเป็นอาวุธข่มขู่ ลักษณะอื่น ๆ ของมันคือความยาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายหาง 30 ฟุต และน้ำหนัก 5 ตัน
ซูโคไมมัส (Suchomimus)
       ความสามารถพิเศษของเจ้า ซูโคไมมัส คือทักษะการว่ายน้ำอันโดดเด่นจนถูกขนานนามว่ามีลักษณะคล้ายจระเข้ นอกจากนี้มันยังมีกงเล็บขนาดใหญ่ที่ใช้จับปลาได้อย่างแม่นยำ รวมน้ำหนักของสัตว์โบราณตัวนี้อยู่ที่ 3 ตัน และมีความยาวจากหัวจรดหาง 35 ฟุต
ไทรเซอราท็อปส์ (Triceratops)
                หลายคนอาจรู้จักไดโนเสาร์สายพันธุ์นี้ในนาม ไดนาเสาร์สามเขา ที่มีน้ำหนักมากถึง 10 ตัน และเกิดมาจากไข่ที่มีขนาดเท่าผลแคนตาลูป เขาหรือนอข้างหนึ่งของมันตั้งอยู่บริเวณจมูก ส่วนเขาอีก 2 ข้างที่อยู่ศีรษะใช้เป็นเครื่องป้องกันตัวจากศัตรูรอบด้าน อย่างไรก็ตาม ไทรเซอราท็อปส์ ชอบกินพืชเป็นส่วนใหญ่

ไทแรนโนซอรัส เร็กซ์ (Tyrannosaurus Rex)

ไทแรนโนซอรัส เร็กซ์ หรือที่รู้จักในชื่อสั้น ๆ ว่า ทีเร็กซ์ คือหนึ่งในสัตว์บกขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยอาศัยอยู่บนพื้นโลก จากการค้นพบซากฟอสซิลของพวกมันทำให้เราทราบว่า ฟันของเจ้าทีเร็กซ์ถูกออกแบบมาเพื่อพวกมันโดยเฉพาะ ด้านขนาดอันใหญ่โตของมันมีความยาว40 ฟุตและมีน้ำหนัก 9 ตัน